| تبليغات | X |
استاد محمدرضا شجریان، در اقدامی صمیمانه و بلندمنشانه،و البته در پاسخ به اقدام دوستانه و دلگرم کننده ی قبلی پرویز مشکاتیان - که در کنسرت تابستان استاد شجریان حاضر شده بود و با استاد دست دوستی دوباره داده بود- در سومین شب کنسرت عارف حضور پیدا کرد. گزارش تصویری را اینجا ببینید.
گویا همانطور که کاوه در مطالب قبلی نوشت، بوی خوش آشتی این دو استاد بزرگ به مشام می رسد. اگر طاعنان و حسودان بگذارند، خالقان بیداد و نوا و دستان این روزها لبخندهای دوستانه ای به هم تحویل می دهند. قدیمی ها راست گفتند که دنیا سیاه و سفید زیاد داره! وجود ما معمایی است حافظ / که تحقیقش فسوس است و فسانه. به هر روی امیدوارم بعد از مدت ها، آلبوم یا کنسرتی از این دو استاد ارزشمند موسیقی ایرانی منتشر شود و پیاله ی آبی باشد بر جان های خسته مان.
گر چه خبرهایی از تشکیل یک گروه اساتید شامل استاد محمدرضا شجریان و اساتید پرویز مشکاتیان و حسین علیزاده هست، اما من شخصا به غایب بزرگ این جمع، محمدرضا لطفی فکر می کنم. من نمی توانم چشمه نوش را فراموش کنم، آن جا که تار لطفی و نوای شجریان، اپرای فرانسه را به تسخیر خود درآورد و سکوت مرگبار حضار، شکوه بی مرز موسیقی اصیل ایران را نشان داد. امیدوارم به زودی خبرهایی بشنویم از این که این موج دوستی و رفاقت، لطفی در انزوا نشسته را هم به میان دریای شور بیندازد، بس است این همه ساحل گزینی و تنها نشینی.
این لینک ها را هم ببینید:
ظلم آباد : علی اشرف درویشیان
آنجا روي تنها درخت دهكده نشسته بود. دلگير، گرفته و بغضناك. با چهره اي سوخته از آفتاب و اشك. راديوي كهنه ي پدرش به بالاترين شاخه آويزان شده بود و او گاه گاه براي رهايي از تنهايي آن را روشن مي كرد. گلويش پر از بغض و درد بود. دلش شور مي زد.كف دست هاش هنگام بالا كشيدن از درخت خراشيده بود. نا آرام و دلواپس كت پاره و خيس پدرش را به خود مي پيچيد. گرسنه بود و بي حال. نمي دانست چه بكند. سرش از افكاري بي بند و بار و دلش با غصه و درد انباشته بود.
