چقدر خوب است که ایرانیم . چقدر خوب است حافظ را دارم . چقدر خوب است شجریان دارم . چه قدر خوب است که این شب دراز را تا صبح میتوانم ساز بزنم و ساز بشنوم . چقدر خوب است که ایرانیم . یلداتان فرخنده .

ببین تفاوت ره از کجاست تا به کجا.

باری ،

به لطف مهر زنده ایم و

به عشق آن ،

تا که بگوییم

ز مهر

     و سرور

         و عشق

تا نگسلد

اندیشه های سبزمان خزان

بر نوباوه شاخه های بلند درخت پیر

                          که اش ریشه هاست

                                      به عمق هزاران هزار سال.

آمد یکی

به دشنه ی دشنام در کـَـفــَـش

آذین کلاه ملعبه بر سر

نه ش بوی عشق آید و نه ش بوی خاک

بی هیچ اندیشه ی سازنده ای به جان

جز نفرت و نفاق نمی پرورانــَدَش به دل

...

زمانی که کلمه ی استاد را شنیدم ، هنوز هیچ نقشی در ذهن نداشتم.

فکر می کردم که چرا این واژه به ندرت به گوش می رسد و هرگاه به زبان می آید، شخصی ظهور می کند، شخصی که با دیگران تفاوت دارد.

حتما لازم نیست سازی در دست داشته و یا نغمه ای بپردازد . حضورش همه چیز را تغییر می دهد.

در حیاط مدرسه همه چیز بود . رویای بچگی ، بازی های رنگی، فریاد، شوق، دنیایی بی انتها ، اما همیشه کوتاه . همیشه زمان کوتاه بود.

با صدای زنگ مش سلمان همه چیز متوقف می شد. گاهی چکش آهنی او را پنهان می کردیم تا کمی بیشتر در رویاهای خود غوطه ور باشیم.

مش سلمان برایمان دو نقش داشت. وقتی صبح ها به زنگ می کوبید ، تصور لحظات بعد کمی دشوار بود. اما با زنگ های بعد از ظهر رویاها ادامه داشت .

چرا؟

...

                                                         بهار 82 

                                                      حسین علیزاده

پی نوشت :

جای تاسف است که محفلی به نام هنر و در راه هنر ، برگزار شود و حرفش ، گزند و نیش باشد به پایورها ، شجریان ها ، علیزاده ها ، لطفی ها و مشکاتیان ها . بی شک ، رفتار عارف وار این اساتید و مهربانی و فروتنیشان ، سبب شده تا هر گزندی را بشنوند و دم نزنند . آنگونه که از پند پیرشان ، مولانا به یاد دارند ، که میفرمود : هرچه خواهی به من گوی ، که اگر هزار گویی ، یکی هم نشنوی .

...

بگذار سر به سینه من، تا که بشنوی،
آهنگ اشتیاق دلی دردمند را.
شاید که بیش ازین، نپسندی به کار عشق،
آزار این رمیده‌ی سر در کمند را.

بگذار سر به سینه‌ی من، تا بگویمت:
اندوه چیست، عشق کدام است، غم کجاست؟
بگذار تا بگویمت: این مرغ خسته جان،
عمری‌ست در هوای تو از آشیان جداست.

دلتنگم آن‌چنان که: اگر بینمت به کام،
خواهم که جاودانه بنالم به دامنت
شاید که جاودانه بمانی کنار من،
ای نازنین - که هیچ وفا نیست با منت -

***

تو ، آسمان آبی آرام و روشنی،
من، چون کبوتری که پرم در هوای تو
یک شب ستاره‌های تو را دانه چین کنم!
با اشک شرم خویش بریزم به پای تو،

بگذار تا ببوسمت، ای نوشخند صبح،
بگذار تا بنوشمت، ای چشمه‌ی شراب.

بیمار خنده‌های توام، بیشتر بخند!
خورشید آرزوی منی، گرم‌تر بتاب!

کبوتر و آسمان / فریدون مشیری
از کتاب ابر و کوچه

***

آن دوستانی که از قبل خواننده این وبلاگ باشند، می‌دانند که این دفعه‌ی اول نیست که قصد دل کندن از این دلمشغولی (وبلاگ) را می‌کنم، بنا بر این این را هم می‌دانند که این‌بار دیگر نمی‌خواهم نسنجیده و بی‌فکر عمل کنم، و این‌که این‌بار دیگر صحبتی طولانی و مفصل ندارم.
 
زیاده سخنی نیست، جز این‌که روزگار، یاری چونان مهربان و همدلی چونان استوار در مسیرم قرار داده است، که دلم نمی‌آید لحظات را به چیزی جز هم‌صحبتی و همنفسی با او بگذارنم.

از آن روزی که دل آواز را شروع کردم، خیلی گذشته است. همیشه سعی کردم که دل آواز - همانطور که از اسمش پیداست - آواز دهنده‌ی حرف دل باشد. در این زمانه‌ی کم معنا، آواز پرمعنای استاد شجریان را مرهم زخم‌های روح خسته‌ی انسان یافتم، و کوشیدم که این کشف را با شما شریک شوم. گر چه همواره سرسختانه ایستادگی کردم، اما گفتنی است که هیچ کس بی خطا نیست، و قطعا من هم خطا داشته‌ام. از تمام دل‌هایی که با سنگ بی انصافی، شیشه‌ی آن‌ها را شکستم، عذر می‌خواهم...

زین‌پس کلید این خانه در دست کاوه است. گر چه مدتی است که گفته و نگفته کاوه است که دارد به امور رسیدگی می‌کند. اگر با صاحب این خانه کار داشتید، سراغ کاوه را بگیرید، که حقیقتا من او را مالکی دلسوزتر از خویش برای این خانه یافتم. هم موسیقی ایران را خوب درک می‌کند، هم به فن و علم‌اش مجهز است، و هم از من جوان‌تر، جسورتر، و تازه‌نفس‌تر است.

شما دوستان خوب دل‌آوازی، و کاوه، دست در دست یکدیگر دهید و نگذارید که این نهال را که به قول نیما، به جانش کشتم، و به جان دادمش آب، به برم بشکند. روزی که این نهالک را درخاک خشک اینجا می‌کاشتم، گرچه آرزوی باروری و رشدش را داشتم، اما هرگز فکر نمی‌کردم که درختی چنین غرورآفرین و آراسته شود. حال، حیف است که این درخت با تبرهای بی‌توجهی شما سرنگون گردد. دل آواز همان دل آواز می‌ماند، چرا که این قولی است که کاوه به من داده است، و می‌دانم که قولش قول است...

و حرف آخر این‌که، گر چه کلید را به دیگری سپردم، اما در خانه‌ای که روزی از آن خودم بود، میهمان که می‌توانم بشوم! قصدم این نیست که این صاحب‌خانه را هر روز با مزاحمت خود بیازارم، اما، دلم آرام نمی‌شود، برای این که آرام کنمش، به خودم این اطمینان را می‌دهم که لابد کاوه این‌قدری مهربان هست که گاهی بتوانم مهمان بشوم !

از میان خروارها خاطره و کتابی که داشتم، دو شعر دیگر انتخاب کردم که برای قلبی که تپش‌هایش را با قلب من تنظیم کرده است، " آ " ، بنویسم. با این دو شعر، آخرین بوسه‌ها را بر پیشانی این وبلاگ می‌زنم، و این معشوقه‌ی دلربایم را به دستان شما می‌سپارم. با او مهربان باشید ...

مرا
تو
بی‌سببی نیستی.

به راستی
صلت کدام قصیده ای
ای غزل؟

ستاره باران جواب کدام سلامی به آفتاب؟
از دریچه‌ی تاریک؟

کلام از نگاه تو شکل می‌بندد.
خوشا نظربازیا که تو آغاز می‌کنی ...

...
نگاه از صدای تو ایمن می‌شود.
چه مومنانه نام مرا آواز می کنی!

شبانه - احمدشاملو
از کتاب ابراهیم در آتش

ای عشق همه بهانه از توست
من خامشم، این ترانه از توست

آن بانگ بلند صبحگاهی
وین زمزمه‌ی شبانه از توست

من انده خویش را ندانم
این گریه‌ی بی‌بهانه از توست

ای آتش جان پاکبازان
در خرمن من زبانه از توست

افسون شده‌ی تو را زبان نیست
ور هست همه فسانه از توست

کشتی مرا چه بیم دریا؟
طوفان ز تو و کرانه از توست

گر باده دهی و گر نه، غم نیست
مست از تو، شرابخانه از توست

پیش تو چه توسنی کند عقل؟
رام است که تازیانه از توست

من می گذرم خموش و گمنام
آوازه‌ی جاودانه از توست

...

من می‌گذرم خموش و گمنام
آوازه‌ی جاودانه از توست/

بهانه - هوشنگ ابتهاج (ه.ا.سایه)

دریافت کنید و بشنوید : رزم مشترک  کاوه حیدری

از چاوش ، چه روزها و چه شبها که گذشته است . از کلام ابتهاج  ، از بشارت لطفی ، از حصار علیزاده ، و از رزم مشترک مشکاتیان . چه جمعی بودند . درخشانی . کامکارها . عندلیبی . رجبی . فیروزی . شکارچی و ...

هر کدام به راهی رفتند . لطفی تنها سازش را مینوازد . شجریان با آواست . مشکاتیان با عارف . علیزاده با هم آوایان . کامکارها که قله ای شده اند دست نیافتنی  . خورشید درخشانی هم با آنکه جوان است ، اما پر است از نشاط و شادابی .

از چاوش ، روزها و شبها گذشته است . اما زمزمه ی همیشه ماندگار چاوش برای ما به یادگار مانده است .

درباره رزم مشترک اینجا را بخوانید 

   دانشگاه تهران . شانزدهم آذر 1386  کاوه حیدری

سه عضو شوراي شعر و ترانه وزارت ارشاد اسلامي با انتشار نامه يي سرگشاده ضمن انتقاد از سياست هاي مهمترين نهاد فرهنگي کشور در حوزه موسيقي کناره گيري خود را از حضور در اين شورا اعلام کردند.

عبدالجبار کاکايي، محمدعلي بهمني و اهورا ايمان ديروز با انتشار نامه يي که در آن نظرات قابل توجهي در زمينه مديريت عرصه موسيقي کشور مطرح شده بود از حضور در اين شورا استعفا دادند. موضوع اعتراض و احتمال کناره گيري اين افراد از روزهاي گذشته مطرح بود اما کسي انتظار نداشت اين استعفا با انتشار چنين نامه يي همراه باشد.

عبدالجبار کاکايي درباره اين اقدام به فارس گفت؛ «قرار بود جلسه يي ديروز (يکشنبه، 11 آذر) برگزار شود تا من، بهمني و ايمان با ديگر اعضا درباره عدم کارايي شورا صحبت کنيم، ولي از طرف ديگر اعضا کسي با من تماس گرفت و گفت لزومي ندارد اين جلسه برگزار شود که البته قابل پيش بيني بود.»هفته گذشته عبدالجبار کاکايي، محمدعلي بهمني و اهورا ايمان از اعضاي شوراي شعر و ترانه وزارت ارشاد نامه يي به دفتر شعر و موسيقي اين وزارتخانه ارسال کرده و از دغدغه هاي خود سخن گفتند.

در بخش هايي از اين نامه که فارس متن آن را منتشر کرد، آمده است؛ «وزارت ارشاد ناخواسته با کشاندن معيارهاي عمدتاً سليقه يي، سياسي و اخلاقي به حوزه توليد کلام در موسيقي پاپ هويت کاذب ديگري به توليدگنندگان آثار غيرعلمي و پيش پا افتاده داده است و اين حس فاخر و ارجمند اجتماعي و سياسي را به يک جريان ناتوان و ضعيف و غيرعلمي تزريق کرده است.» در ادامه اين بيانيه آمده است؛ «دانش برخورد با اين پديده اجتماعي در وزارت ارشاد شکل نگرفته است. در واقع اراده يي براي شکل گرفتن اين دانش نيست. موسيقي و ترانه پاپ داخلي به هدايت احتياج دارد نه نظارت. و اين هدايت بستر طبيعي خود را دارد يعني «توليد و بازار» نه بستر امنيتي. مادامي که تصور کنيم انتشار يک جلد کتاب يا يک جلد نوار که حاوي سطري يا مصراعي غيرمتعارف است موجب نابودي ارکان امنيتي جامعه مي شود. در حقيقت اغفال شده گروهي نويسنده و منتقد عصر پيش از تاريخ هستيم که با دوربين هاي مجهز سطور گمشده کتاب هاي متروک را رصد مي کنند. بهمني، کاکايي و ايمان در ادامه آورده اند؛ «تا هنگامي که تصور کنيم مردم يا در واقع مخاطبان هنر موسيقي نوجواناني معصوم هستند که تنها شنونده کاست هاي مجوز گرفته دستگاه فرهنگي کشورند و وظيفه هدايت آنها برعهده شوراي نظارتي ارشاد است، موسيقي و ترانه پاپ دچار همين بلبشوي فرهنگي و تاريخي است. اين سه نفر در ادامه هفت دليل براي قطع همکاري خود با شوراي شعر و ترانه اعلام کرده اند از جمله اينکه «هيچ شورايي صلاحيت رد آثار بزرگان شعر کلاسيک فارسي مانند حافظ، خيام، مولانا، سعدي و... را ندارد.»

لينك مطلب:

ttp://www.etemaad.com/Released/86-09-12/271.htm#57109

*** کنسرت استاد شجریان در دبی لغو شد. (لینک)

استاد محمدرضا شجریان، در اقدامی صمیمانه و بلندمنشانه،و البته در پاسخ به اقدام دوستانه و دلگرم کننده ی قبلی پرویز مشکاتیان - که در کنسرت تابستان استاد شجریان حاضر شده بود و با استاد دست دوستی دوباره داده بود- در سومین شب کنسرت عارف حضور پیدا کرد.

تا حالا ، کنارهم بودن شجریان و علیزاده و مشکاتیان تقریبا قطعی شده است . این را من نمیگویم . خالق بیداد و دستان میگوید .

گروه بزرگان موسيقي سنتي تشكيل مي‌شود

«پرويز مشكاتيان» در گفتگوی خود با خبرگزاریها گفته است با «محمدرضا شجريان» و «حسين عليزاده» گفت‌گوهايي انجام داده است تا گروهي متشكل از بزرگان موسيقي سنتي براي اجراي موسيقي كنار هم بنشينند. ایشان گفته اند : كنسرت من پاپان بخش كنسرتهاي انفرادي بزرگان موسيقي است چرا كه طي صبحت با بزرگاني چون شجريان ،عليزاده و ديگران گروهي متشكل از بزرگان موسيقي تشكيل خواهد شد كه با هم كنسرتهايي را برگزار كنيم. در اين زمينه صحبت‌هايي صورت گرفته و استاد شجريان حرفي ندارند و اعلام آمادگي كرد‌ه‌اند ،استاد عليزاده كه پا را فراتر گذاشتند و گفته‌اند كه اگر اين گروه تشكيل شود من در آن دايره‌ زنگي هم خواهم زد! من هم كه از ابتدا حرفي نداشتم و مودت و دوستي و مهر اين بزرگان را هميشه به دل داشتم و هيچ زمان هم نگفتم كه جدا بوديم.

اصل خبر را بخوانید

عطف به سخن استاد مشکاتیان :

آن جمع پراکنده

کنار هم بودن این بزرگان ، از مهمترین اتفاقات تاریخ معاصر موسیقی ما خواهد بود . چند استاد ، از چند راه پرپیچ و خم و با چند کوله بار از هنر و ادب ، در یک نقطه بهم خواهند رسید . اینکه چه خواهند نواخت و چگونه ! مهمتر از کنار هم دیدنشان نیست . نمیدانم ؛ یعنی برایم سخت است بگویم که قرارست چون دستان و بیداد بشنویم . اما هرچه باشد ، قصه سوته دلانست و حرفهای آن جمع پراکنده از سالهای جدایی و دوری . از شهریور 57 و لبخند ترکش خورده ی جاماندگان آفتاب تابستان ؛ و از هوهوی باد های زمستان  60 . تا حکایت کنند از بمب هایی که خواب بودیم و افتاد ، و حکایت کنند از گونه هایی که خواب بودیم و تر شد. کاوه حیدری

گزارش تصویری ۱

گزارش تصویری ۲

گزارش ایسنا

گزارش فرهنگستان هنر

گزارش مهرنیوز